در سوگ عصمت كبرى، فاطمه زهرا(س) فاطمه، يادگار رسول خدا و تنها دختر اوست. مدينه، عطر محمد

(ص) را از او استشمام مىكند و در خلق و خلق، به او مىنگرد كه «آينه مصطفىنما» است.

فاطمه، موهبت

 بزرگ خدا به بشريت است. كوثر هميشه جوشان و جارى و فيض گستر ابدى است.

اما بانويى است،شكست هبال و پر، رنجديده و محزون، غريب و بىپناه، و در داغ رحلت رسول خاتم، دل

شكسته و مغموم. مگر چند روز از آن «ماتم بزرگ» از رحلت آخرين سفير حق، از كوچ آخرين منادى

 ملكوت گذشته، كه باغ رسالت چنين خزان و گل عصمت اينگونه پرپر شده است؟ مدينه، بوى غم و رنگ

ماتم دارد. آنان كه در پى «چگونه زيستن» و يافتن «الگوى حيات» بودند، به فاطمه مىنگريستند. فاطمه

 در طاعت و خشيت و عفاف و حجاب و حيا، «ميزان» بود. چشمه سار حكمت و رحمت و عطوفت بود.

خشم و رضاى او، ميزان خشم و رضاى رحمان بود،جلوه همه كمالات مكتب و مظهر همه خوبيهاى انسان!

دختر رسالت بود و همسر ولايت و مادر امامت. بانوى بانوان جهان بود، «سيدةنساء العالمين».

 اما اينك ... پس از وفات امين وحى، در خلوت غمگينانه مولا، تنهاترين انيس لحظه هاى غربت اوست.

 على(ع) را، يگانه محرم راز و مرهم دردهاى جانگداز!

راستى، داستان «رخ كبود» و «بازوى ورم كرده» و «ميخ در» و «سينه مجروح» چيست

كه كتاب تاريخ را باغم، رنگ زده است؟ كيست مفسر آن رازهاى پنهان و دردهاى نهان؟

 گرچه رسول مدنى در مدينه، خفته در خاك است، اما چشم خدايىاش بصير و بيناست

 و جسارتها در همين مدينه، پيش چشمان بيدار رسول، شكل مىگيرد. اين «مادر نمونه تاريخ»

 در كوچه هاى پر ز غربت مدينةالنبى، در پى دستى است كه به يارى و حمايتش بر خيزد و

 در جستجوى پايى است كه براى احقاق حقش به راه افتد و زبانى كه به دفاع از او در كامى بچرخد! سلام برآن سينه زخمى، كه بوسهگاه محمد(ص) بود و عطر بهشت را با خود داشت.

 وقتى بلبلى به فراق گل مبتلا مىشود، چه مىماند، جز ناليدن و گريستن و فغان؟

اينك، مدينه پيامبر، محل التقاى اين فراقها و كانون فراق گلها و بلبلهاست.

فاطمه، در فراق محمد سوخت، و اينك، على در فراق زهرا مىگدازد. و... حسنين و زينبين،

گلهاى نوشكفته اين بوستان عرشى اشك مىريزند و عزادارند.

فراق فاطمه، تنها على را داغدار نكرده است، چشم فضليت در اين مصيبت عظمى مىگريد

 و آه از نهاد حق بر مىخيزد و كوه غم بر دوش «امت رسول(ص)» سنگينى مىكند.

 و مدينه انس گرفته به اين «محبوبه خدا» چگونه است؟ بقيع و احد و روضه رسول

 و بلال و فضه و... چه كسى سوگوارتر است و صاحب عزا كيست؟

آن روز،روز سرودن شعرگونه ها و عاشقانه هاست،فصل رویش غنچه ها

 و جوانه هاست و زمان رهایی از بند زمانه ها.

 سینه های مضطر،ای پشت و پناه و ای بقیة الله!

آن روز،روز اهالی کشور عشق توست،همان روزی که من انتظار آن را می کشم

و همان لحظه که تو نیز به انتظار آن نشسته ای.

*********************************

نقی یعقوبی: آقاجان!به دلم افتاده این جمعه می آیی....

مرتضی اهوز:باید ایینه باشی تا دل ربایی خورشید کنی.خواهد آمد،آن روز که دل بینا می گردد،عشق معنا می شود و محبت،خالصانه ترین واژه ها را تجربه می کند.

زهرا خراسانی نژاد-بندر انزلی:سلام بر حضرت مهدی عج،مهر هدایت دولت یار،سال ها است که به دنبال تو ام،ای گل نرگس،تو را از گودی چشمان پر از اشک ندبه خوانان شناختم.اما دریغ که به هرجا رو می کنم،خاکستری است که به رسم همیشه از کاروان به منزل مانده.

آرزو قمصری-مراغه: ای مولایم! همه لحظات زندگی به شوق دیدار تو در انتظارم.

سمیرا.خ-ساری:آقاجان!بی تو بودن خیلی سخت است.

حیدر نجفی رستاقی-ساری:

محمد علی فریدونی -شیراز: مولایم،جمعه ها را با عطر ندبه و آل یاسین برایت آماده کرده ایم.

محمود سودمند-مشهد مقدس:ارزوی من این است که به پابوسی یارانت بشتابم و جان را در راه شما فدا کنم.

عباس متحدی-شاهرود:ما منتظریم که خورشید جمال مردی از تبار نور،از سلاله رحمت و از جنس عدالت،از پس ابر سراسری غیبت بر پهنه گیتی بتابد.